✿◕ ‿ ◕✿خنده بازار✿◕ ‿ ◕✿  
بگوو سیییب!
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


بزنم به تخته ،
بزنم به تخته ،
رنگ و روت وا شده ،
شاد و شنگول شده ... :))


جهت ترویج طنز و شادی و تفریح سالم در جامعه هر نوع
کپی برداری ،
بلند کردن ،
کِش رفتن
مطالب و تصاویر سایت آزاد میباشد .


کلیه حقوق مادی و معنوی با احتساب 4% مالیات ارزش افزوده ، 6 کیلو هزار

مدیر وبلاگ : khoshgele
نظرسنجی
آماده تبادل لینک هستی؟؟؟؟؟؟؟؟؟



تاسوعا بزرگداشت شهادت اسوه ایثار و ادب و دلاوری و وفا و حق گذاری عباس بن علی (ع)

 

 

است و هنوز تاریخ، روشن از کرامتهای اوست و نام او با وفا و ادب و مردانگی همراه است.

 

 

آن سردار فداکار با لبی تشنه و جگری سوخته، پا به فرات گذاشت، اما جوانمردی و وفایش

 

 

نگذاشت که او آب بنوشد و امام و اهل ‏بیت و کودکان (علیهم السلام) تشنه کام باشند. لب

 

 

تشنه از فرات بیرون آمد تا آب را به کودکان برساند. خود از آب ننوشید و فرات را تشنه لبهای

 

 

خویش نهاد و برگشت و دست عطش فرات، دیگر هرگز به دامن وفای عباس (ع) نرسید. این

 

 

ایثار را کجا می‏ توان یافت و آیا این فداکاری را با واژه ها می توان بیان کرد. حضرت عباس (ع)

 

 

آموزگار بی بدیل فتوت و مردانگی در تاریخ شد.


 

زمانی که کودکان کاروان امام حسین (ع) در صحرای کربلا ندای العطش العطش در

 

 

آوردند، حضرت عباس (ع) بی تابانه سوار بر اسب شده، نیزه بر دست گرفت و مشکی

 

 

برداشت و آهنگ فرات نمود. شاید که آبی بدست آورد. پس چهار هزار تن که موکل بر شریعه

 

 

فرات بودند دور آن حضرت را احاطه کردند و تیرها به چله کمان نهاده و سوی وی انداختند.


 

حضرت ابوالفضل العباس (ع) از هر طرف که حمله می کرد لشگر را متفرق می‌ ساخت تا

 

 

آنکه به روایتی هشتاد تن را بخاک هلاک افکند. پس وارد شریعه شد و خود را به آب فرات

 

 

رساند. چون از زحمت گیر و دار و شدت عطش جگرش تفته بود خواست آبی به لب تشنه خود

 

 

رساند. دست فرا برد و کفی از آب برداشت تشنگی سیدالشهدا (ع) و اهل بیت  او را یاد آورد.

 

 

آب را از کف ریخت. مشک را پر آب کرد و از شریعه بیرون شتافت تا خویش را به لشکرگاه

 

 

برادر برساند و کودکان را از زحمت تشنگی برهاند، لشکر که چنین دیدند راه او را گرفتند و از

 

 

هر طرف او را احاطه کردند، و آن حضرت مانند شیر غضبناک بر آن منافقان حمله می‌ کرد و

 

 

راه می‌ پیمود. ناگاه یکی از سپایان دشمن از پشت نخلی بیرون آمد و تیغی حواله آن حضرت

 

 

کرد. آن شمشیر بر دست راست حضرت ابوالفضل العباس رسید و از تن جدا شد. حضرت

 

 

ابوالفضل (ع) مشک را بدوش چپ افکند و تیغ را به دست چپ داد و بر دشمنان حمله کرد. اما

 

 

پس از نبردی شجاعانه بار دیگر سپاهی دشمن دست چپش را قطع کرد، حضرت عباس (ع)

 

 

مشک را بر دندان گرفت و تلاش کرد تا شاید آب را به آن لب تشنگان برساند که ناگاه تیری بر

 

 

مشک آب آمد و آب آن ریخت و تیر دیگری نیز بر سنه اش رسید و از اسب افتاد...

 

 

تـو ـ اى سـردار آزادگـان و انـقـلابـیـون ـ در آسـمـان شـرافـت ، درخـشـیـدى و سَمبل

 

 

قهرمانیها و مظهر فداکارى و جانبازى گشتى. حـکـومـت ددمـنـش امـوى را دیـدى کـه

 

 

جـامـعـه را بـه طـرف تـبـاهـى و ویـرانـى کـامـل سـوق مى دهد، کرامتها را زیر پا مى گذارد،

 

 

آزادیها را سلب مى کند، داراییها را به سـود خـود تـصـرف مـى کند و همگان را به زندگانى

 

 

تلخى که در آن حتى سایه عدالت اجتماعى ـ سیاسى به چشم نمى خورد، پیش مى برد.

 

 

پس همراه برادرت؛ پدر آزادگان و سـالار شـهـیـدان (عـلیـه السّلام) که آرمانها و آرزوهاى

 

 

ملتها را در خود مجسم کرده بود و براى آزادى اراده و بازگرداندن کرامت آنان مى کوشید،

 

 

پرچم آزادى را برافراشتى.

 

بـا بـرادرت، در سـنـگـرى واحـد قـرار گـرفتى و کلمة اللّه را ـ که کرامت انسان و ایجاد زندگى

 

 

ایمن و به دور از ظلم و طغیان را در خود دارد ـ به گوش تاریخ رساندید.

 

اى ابوالفضل! بخشش و هدیه اى از خداوند به امت بودى، براى آنان افقهایى درخشان از

 

 

آزادگى و کرامت گشودى. به آنان آموختى که جانبازى باید خالصانه براى خـدا بـاشـد و هیچ

 

 

یک از عواطف و آروزهایى که سر به خاک مى برد، آن را نیالاید. با این روح اسـلامـى اصـیـل

 

 

بـود کـه بـه جـانـبـازیـت ـ اى ابوالفضل! ـ در راه حق و پاسدارى از ارزشها و اعتقادات، مُهر

 

 

دفاع خورد. رمز جاودانگىِ جانبازى تو و شیفته کردن دلهاى مردم در طول تاریخ، همین است.

 

اى قمر بنى هاشم! پایه هاى بنیاد حقیقت را تو در دنیاى عرب و اسلام برپاداشتى و با یاریت

 

 

به برادرت سیدالشهداء ـ که براى حاکمیت عدالت اجتماعى و توزیع خیرات الهى بـر

 

 

مـحـرومان و ستمدیدگان جنگید ـ براى مسلمانان، مجد و کرامتى والا و استوار، پایدار کردى.

 

بـا بـرادرت، بار این رسالت را بر دوش گرفتى و بدین ترتیب با برادرت و دیگر شـهداى با فضیلت

 

 

از اهل بیت و انصار آنان، طلایه داران مقدس شهیدان راه حق در سراسر زمین بودید.

 

ابـوالفـضل العباس (علیه السّلام) به عنوان بزرگترین سردار یگانه اى که انسانیت در

 

 

قـهـرمـانـیـهـاى نـادر و دیـگـر صـفـات بـرجـسـتـه اش کـه زبـانـزد مـلل جـهـان اسـت،

 

 

هـمـانـنـدى براى او نمى شناسد، در عرصه تاریخ اسلامى، ظاهر شد. ابوالفضل در روز

 

 

عاشورا ایستادگى فوق العاده و اراده استوار و وصف ناپذیرى از خود نشان داد و با قلبى

 

 

مطمئن و آرام و عزمى نیرومند، لشکرى بود شکست ناپذیر. سپاه ((ابن زیـاد)) را هـراسـان

 

 

کـرد و نه تنها از نظر روحى، بلکه در میادین رزم نیز آنان را شکست داد.

 

 

مـورّخـان دربـاره شـجـاعت آن حضرت در روز عاشورا مى گویند که: هر گاه به لشکرى حـمـله

 

 

مـى کـرد، در حالى که یکدیگر را زیر پا له مى کردند و دلهایشان پریشان شده و هـراس مـرگ

 

 

بـر آنـان سـایـه افـکـنـده بـود و از تـرس، راه خـود را گم کرده بودند، از برابرش مى گریختند و

 

 

کثرت جمعیت به آنان سودى نمى بخشید.

 

شـجاعت و دیگر ویژگیهاى ابوالفضل نه تنها موجب سرافرازى و افتخار وى و مسلمانان

 

 

اسـت، بـلکه هر انسان پایبند انسانیت و ارزشهاى انسانى را به تکریم و بزرگداشت، وادار مى

 

 

کند.

 

عـلاوه بـر قـهـرمـانـیـهـاى شـگـفـت آور، حـضـرت، نـمـونـه کـامل صفات و گرایشهاى بزرگ

 

 

بود، شهامت، نجابت، بلندمنشى، وفادارى، همدردى و هـمـگـامى در ایشان مجسم شده بود.

 

 

حضرت با برادرش امام حسین (علیه السّلام) در سخت تـریـن روزهـاى رنـج و مـحـنـت،

 

 

همدرد و همگام بود و رنج او را با خود تقسیم کرد. جان را فداى برادر نمود و با خون خود او را

 

 

حمایت کرد. به طور قطع، چنین همدلى و همراهى جز از کـسـانـى کـه خـداونـد دلهـایـشـان

 

 

را بـراى ایمان آزموده و بر هدایتشان افزوده باشد، ساخته نیست.


 

ابوالفضل العباس (علیه السّلام) در رفتار با برادرش امام حسین (علیه السّلام) حقیقت

 

 

بـرادرىِ صـادقـانـه اسلامى را به نمایش گذاشت و همه ارزشها و الگوهاى آن را آشکار کرد.

 

 

از جمله زیباترین جلوه هاى مواسات و برادرى آن بود که در روز عـاشـورا پـس از آنـکـه بـر آب

 

 

فـرات دسـت یـافـت، مـشتى آب برگرفت تا عطش خود را فـرونـشـانـد و قـلب سـوزان چـون

 

 

اخـگـرش را خـنـک کند، ناگهان در آن لحظات هولناک، تـشنگى برادرش امام حسین و اهل

 

 

بیتش (علیهم السّلام) را به یاد آورد، شرافت نفس و علوّ طـبـع، او را بـه ریـخـتـن آب واداشت

 

 

و همدردى خود را در آن محنت کمرشکن نیز با برادرش نشان داد.


 

ابوالفضل العباس (علیه السّلام) در راه تحقق آرمانهاى والا که پدر آزادگان، برادرش امام

 

 

حسین (علیه السّلام) بانگ آنها را سر داده بود، شهید شد. از مهمترین خواسته هاى امام،

 

 

برپایى حکومت قرآن در شرق، گسترش عدالت میان مردم و توزیع بهره هاى زمین بر آنـان

 

 

بـود؛ زیـرا نـعـمـتـهـاى الهـى بـه گـروهـى خـاص تـعـلّق نـدارد. ابوالفضل براى بازگرداندن

 

 

آزادى و کرامت مسلمانان، گسترش رحمت اسلامى میان مردم و نـعـمت بزرگ این دین که

 

 

نابودى ظلم و ستم را هدف خود ساخته بود و ایجاد جامعه اى که در آن هرگز ترس و هراس

 

 

جایى نداشته باشد، به شهادت رسید.

 

ابـوالفـضـل بـراى حـاکـمـیت «کلمة اللّه» در زمین به میدانهاى جهاد شتافت؛ همان کلمه و

 

 

پیامى که راه زندگى کریمانه را به مردم نشان مى دهد.


 

سـلام خـدا بـر تـو بـاد اى ابـوالفـضل که در زندگى و شهادتت، آیینه تمام نماى همه

 

 

ارزشـهـاى انـسـانـى بـودى و هـمـیـن افـتخار تو را بس که به تنهایى نمونه والایى از شهیدان

 

 

طف (نام دیگر کربـلا) بودى که به قله مجد و کرامت دست یافتند


 

برگرفته از: کتاب زنـدگـانـى حـضـرت ابـوالفـضـل العباس علیه السلام - اثر: علّامه محقق حاج شیخ باقر

 







نوع مطلب : یا حسین، 
برچسب ها : یا اباالفضل،
لینک های مرتبط :
khoshgele
سه شنبه 21 آبان 1392




صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی

ابزار وبلاگ

کد موس عروسک زامبی

ابزار پرش به بالا
کد پیغام خوش آمدگویی
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic